sophievanderzee, 18 juni 2011
Verenigd Koninkrijk Lancaster 16°

Radiostilte

Het verloop van mijn verhalen op deze pagina beschrijft eigenlijk erg goed hoe een PhD er in de praktijk uitziet. En dan voornamelijk als je dat ook nog eens in een ander land doet. In het begin schreef ik (semi)regelmatig een stukje en dan voornamelijk over het settelen in een nieuw land en een nieuwe (soort van) werkomgeving. Ik schreef over het weer, vrienden maken en culturele verschillen. Vervolgens schreef ik een enthousiast en uitgebreid stuk over mijn onderzoek en dat ik hoopte snel resultaten te vinden. Radiostilte. Nog meer radiostilte…

En hier ben ik dan, ruim 3 maanden later. In de afgelopen maanden in er zoveel gebeurd dat ik helaas niet over alles iets kan vertellen. Er zijn veel reisjes geweest; iedereen die me kent weet dat ik het niet kan laten om af en toe - en liever vaker – een ticket te boeken naar het liefst een warm land. Zo heb ik mama’s verjaardag gevierd in Rome en heb ik op de Canarische eilanden een bezoekje gebracht aan Pieter, de koning van het goede leven. Hier heb ik zelfs voorzichtig mijn eerste stapjes gewaagd op de surfplank. Dit is natuurlijk metaforisch want ik kwam maar niet overeind. Verder ben ik intussen 2 keer in Nederland geweest, eerst voor Eg’s diploma uitreiking en om Pasen te vieren met mijn familie. Dit ging gelukkig als altijd gepaard met heerlijk eten en het werken in de tuin. Al moet ik zeggen dat ik dat laatste voornamelijk heb aanschouwd vanuit een lekkere luie ligstoel. Mijn tweede trip naar Nederland was voornamelijk erg kort, maar het was erg leuk om de hele familie weer eens te zien, het was namelijk tijd voor onze jaarlijkse familie reünie.

Mijn laatste trip is meteen een mooi bruggetje naar het volgende gedeelte van dit verhaal, namelijk mijn vorderingen (en soms gebrek daaraan) op mijn werk. Ik ben namelijk naar mijn allereerste echte congres gegaan en heb daar zelfs een posterpresentatie gehouden. Het was net echt! Het congres vond plaats in Dundee, Schotland, wat niet de meest spannende plek is voor een congres, maar het bleek toch een perfecte eerste ervaring te zijn. Het congres was georganiseerd door iIIRG, international Investigative Interviewing Research Group en werd bezocht door mensen uit zowel de praktijk (politie rechercheurs, mensen van defensie, de FBI & CIA) als door wetenschappers en ik vond het super om te zien hoe deze mensen ook samenwerkten. Dit was de 4e keer dat dit congres gehouden werd en er waren al allerlei vormen van samenwerking ontstaan waar onderzoekers een nieuwe methode ontwierpen en een politiekorps dit getest had in de praktijk. Voor mij was zo’n dergelijke presentatie van een onderzoeker en een rechercheur samen precies de reden dat ik dit onderzoeksveld in ben gegaan: de samenwerking tussen theorie en praktijk. Mijn posterpresentatie ging erg goed en ik heb veel interessante mensen leren kennen. De tofste was misschien wel een vrouw die verhoortechnieken gebruikt door de CIA en FBI moet evalueren. Dat zorgt voor prima gespreksstof tijdens de lunch kan ik je verzekeren!

Ik had beloofd dat het verhaal over mijn eerste congres een bruggetjes zou zijn naar meer informatie over hoe het gaat op mijn werk, dus die belofte zal ik nu maar nakomen. Om bij het begin te beginnen kan ik gerust zeggen dat mijn onderzoek de hoofdreden is dat het zo lang geleden is dat ik iets heb geschreven. In mijn laatste stuk vertelde ik namelijk dat ik de volgende keer zou schrijven over mijn resultaten, maar dat bleek wat minder makkelijk dan ik dacht. April en mei zijn namelijk voornamelijk voorbij gegaan in een desperate poging om mijn data te “fiksen”. Ik wist dat de date die voortkwam uit mijn body motion apparatuur rauwe data was die nog door allerlei scripts gehaald moest worden voordat ik het kon analyseren in spss. De meeste mensen die wel eens een onderzoek hebben gedaan weten dat het spss gedeelte al een drama kan zijn; ook spannend en interessant, maar soms ook ingewikkeld en onduidelijk. Mijn problemen begonnen dus al een stuk voordat ik aan het analyseren kon beginnen, het bleek namelijk wat ingewikkelder dan gedacht om mijn rauwe data om te vormen tot een aantal gemiddelden die geanalyseerd konden worden. Ik zal jullie niet vervelen met details, maar de gist is dat ik ongeveer 2 maanden heb besteed aan (een poging tot) programmeren, wiskundige en natuurkundige artikelen te lezen (waar ik natuurlijk niks van snapte), nieuwe programma’s me eigen te maken die vervolgens “toch niet zo handig” bleken te zijn etc. etc. Ik heb oprecht met mijn handen in het haar op de grond in mijn kantoor gezeten, niet meer wetend wat te doen. Welkom tot de wetenschap.

Tijdens de vele introductiesessies die ik heb doorlopen toen ik aankwam in Lancaster ben ik uitgebreid gewaarschuwd dat een PhD een soort rollercoaster is met pieken en dalen en dat er momenten zullen zijn dat alles voorspoedig gaat en je je gelukkig prijst dat je dit mag doen en er zullen momenten zijn waarop je er mee op wilt houden en je je afvraagt waar je het allemaal voor doet. Ergens in het midden van mijn diepste dal heb ik de hulp van mijn begeleider en een programmeur ingeschakeld omdat ik het gevoel had dat ik alles had geprobeerd en klem zat. Ik ben nog steeds niet 100% tevreden, maar het heeft er in ieder geval toe geleid dat ik met spss kon gaan spelen en eindelijk zou weten of er bruikbare resultaten waren of niet. En dat bleek het geval te zijn, dus dat is super tof! Deze resultaten vond ik een paar dagen voordat ik naar het congres ging, dus ik heb snel een poster in elkaar gedraaid en die op de valreep meegenomen en gepresenteerd. Geloof me, na al die maanden van uitzichtloos hard werken op vakgebieden waar ik niks van af weet, voelde dit fantastisch.

Op dit moment ben ik aan het wachten op goedkeuring van de ethische commissie voor mijn tweede studie, waarbij ik wil kijken wat meer impact heeft op de mate van spiegelgedrag: cognitieve belasting of aandacht voor de interviewer. Dit is nuttig omdat ik een beetje moeite heb met het theoretisch onderbouwen van de resultaten van mijn eerste studie en ik hoop dat deze nieuwe studie het gat kan dichten in mijn theoretische onderbouwing van de eerste studie. De derde studie zal plaatsvinden in Enschede aan de universiteit van Twente. Ik hoop nog steeds dat in september/oktober te gaan doen. Deze studie zal kijken naar de invloed van liegen in een tweede taal. Het voorstel voor deze studie ga ik hopelijk de komende weken schrijven. Wat erg tof is, is dat mijn begeleider op dit moment 2 body motion pakken aan het kopen, waarmee ik non-verbaal- en spiegelgedrag optimaal kan bestuderen. Nu gebruik ik apparatuur waarmee je beweging op een aantal delen van het lichaam kan meten (ik maak gebruik van hoofd, buik en polsen), maar dit pak meet alles van voet-, tot hand en hoofdbeweging aan toe. Dit is nuttig omdat een van de weinige stabiele aanwijzingen voor het detecteren van deceptie de mate van vingerbeweging is, iets wat ik niet kan meten met mijn huidige apparatuur.

Ik zal (dit hele lange) verhaal afsluiten met wat vrolijk en persoonlijk nieuws. Morgen ga ik op voetbal weekend met mijn Engelse voetbalteam, waar ik erg veel zin in heb. Ergens in het zuidelijkste puntje van Engeland, Newquay, wat voor mooi weer zou moeten zorgen, maar toen ik vanmorgen het weerbericht bekeek geven ze toch regen aan voor de komende heel veel tijd, dus helaas (en nee, ik ben daar nog steeds niet aan gewend). Dan heb ik komende donderdag (de 23e) mijn annual review, waar ik een presentatie moet geven voor een panel die moeten besluiten of ik mag blijven of niet, dus dat is erg spannend. En vrijdag avond ga ik voor een weekendje richting Newcastle, want Hanneke uit mijn Utrechtse voetbalteam doet daar haar stage en onderzoek momenteel, dus dat wordt erg leuk.

Liefs uit Engeland!

Wil je Sophie in Verenigd Koninkrijk bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl